Sanguine (2026)

Pierwszy dzień stażu na jednym z najbardziej wymagających oddziałów ratunkowych szybko odbiera Margot resztki pewności siebie. Młoda lekarka próbuje nadążyć za tempem pracy, podejmować trafne decyzje pod presją i nie zdradzać, jak bardzo przytłacza ją odpowiedzialność za cudze życie. Sytuacja staje się jeszcze bardziej niepokojąca, gdy do szpitala zaczynają trafiać pacjenci w jej wieku z trudnymi do wyjaśnienia objawami. Przypadki, które początkowo wyglądają na niezwiązane ze sobą, zaczynają tworzyć coraz dziwniejszy wzór. Margot nie ma jednak czasu, by spokojnie szukać odpowiedzi. Dyżury się przeciągają, przełożeni oczekują pełnego zaangażowania, a kolejne nagłe przyjęcia wymagają natychmiastowych reakcji. Wkrótce podobne zmiany zauważa również we własnym ciele. To, co wcześniej mogła uznać za skutek przemęczenia albo stresu, przybiera formę trudną do zignorowania. Zawodowa rutyna miesza się z rosnącym lękiem, a granica między obserwowaniem symptomów u innych i doświadczaniem ich na sobie zaczyna się zacierać. Margot próbuje ustalić, co łączy młodych pacjentów, zanim jej własny stan odbierze jej możliwość działania. Im bliżej jest odpowiedzi, tym mniej pewne staje się to, czy szpital pozostaje miejscem, w którym można znaleźć ratunek. Jednocześnie coraz trudniej oddzielić jej rolę lekarki od sytuacji osoby, która sama potrzebuje diagnozy, a każdy kolejny dyżur dostarcza nowych symptomów do porównania.