Backrooms. Bez wyjścia (2026)

Clark prowadzi sklep meblowy, w którym kolejne rzędy kanap, lamp i szaf tworzą znajomy labirynt dla klientów szukających wyposażenia domu. Pewnego dnia przechodzi przez niewłaściwe drzwi i trafia do nieskończonej przestrzeni żółtych korytarzy oświetlonych jarzeniówkami. Nie ma tam okien, oznaczeń ani wyraźnego wyjścia. Pomieszczenia powtarzają się z drobnymi różnicami, a dźwięk dochodzący zza ścian sugeruje obecność czegoś, czego Clark nie potrafi zobaczyć. Po krótkim powrocie próbuje opisać doświadczenie terapeutce Mary Kline. Kobieta początkowo uznaje opowieść za skutek stresu albo załamania, lecz pacjent znika podczas kolejnej wyprawy do niezwykłego miejsca. Mary rusza jego śladem i sama przekracza granicę między zwyczajnym budynkiem a wymiarem zbudowanym z pustych biur, magazynów, basenów i korytarzy pozbawionych logicznej geometrii. Kamera pozostawiona przez Clarka rejestruje fragmenty trasy, ale nagrania zmieniają kolejność i pokazują osoby, które nie powinny się tam znajdować. Terapeutka spotyka innych zagubionych, z których każdy ma odmienną teorię na temat przestrzeni. Jedni szukają wyjścia, inni próbują urządzić w niej życie, a część przestała ufać własnej pamięci. Mary musi odnaleźć pacjenta, zanim labirynt dostosuje się do jej lęków. Im dłużej pozostaje wewnątrz, tym trudniej rozpoznać, czy drzwi prowadzą do świata zewnętrznego, czy jedynie do kolejnej imitacji bez końca.