Leviticus (2026)

Naim i Ryan spotykają się w tajemnicy, z dala od rodzin oraz wspólnoty religijnej, która ich uczucie uznaje za grzech wymagający wykorzenienia. Obaj wiedzą, że jeden nieostrożny gest może uruchomić plotki, przesłuchania i presję ze strony dorosłych. Kiedy ich relacja wychodzi na jaw, gorliwi członkowie kościoła rozpoczynają rytuał mający uwolnić nastolatków od pragnienia. Zamiast oczekiwanego nawrócenia pojawia się istota zdolna przyjmować postać osoby, której ofiara pożąda najbardziej. Dla każdego z chłopców potwór wygląda więc jak ten drugi. Naim i Ryan tracą pewność, czy rozmawiają z ukochanym, czy z czymś, co nauczyło się jego głosu, gestów i wspomnień. Stworzenie wykorzystuje wstyd, zazdrość oraz strach przed odrzuceniem, a próby ucieczki prowadzą nastolatków przez miejsca kontrolowane przez ludzi odpowiedzialnych za jego przywołanie. Dorośli przedstawiają kolejne ataki jako dowód zepsucia chłopców, nie dopuszczając myśli, że sami otworzyli drogę przemocy. Naim musi zaufać własnym uczuciom w środowisku, które od lat uczyło go podejrzliwości wobec samego siebie. Ryan z kolei próbuje zachować odwagę, choć każda pomyłka może oznaczać wpuszczenie drapieżnika do kryjówki. Ocalenie wymaga rozpoznania prawdziwej osoby bez prostych znaków i odrzucenia zasad, według których miłość ma być źródłem kary. Im bliżej są siebie, tym łatwiej potworowi wykorzystać ich największe pragnienie przeciwko nim.