28 lat później (2025)

Dwadzieścia osiem lat po wybuchu epidemii Wielka Brytania pozostaje odcięta od reszty świata. Niewielka społeczność żyje na wyspie Lindisfarne, chronionej przez groblę zalewaną podczas przypływu. Dwunastoletni Spike wychowuje się wśród surowych zasad i opowieści o lądzie opanowanym przez zakażonych. Jego ojciec Jamie zabiera go na pierwszą wyprawę łowiecką, która ma dowieść, że chłopiec jest gotowy wkroczyć w dorosłość. Po drugiej stronie grobli czekają jednak stworzenia szybsze i lepiej przystosowane niż te znane z dawnych relacji, w tym potężne osobniki kierujące grupami zakażonych. Powrót do osady nie przynosi spokoju. Matka Spike’a, Isla, cierpi na nasilające się zaburzenia, a mieszkańcy nie potrafią jej pomóc. Chłopiec dowiaduje się o doktorze Ianie Kelsonie, samotniku żyjącym w głębi lądu, którego jedni uważają za lekarza, inni za szaleńca. Wbrew ojcu postanawia przeprowadzić matkę przez niebezpieczne terytorium i odnaleźć człowieka mogącego postawić diagnozę. Podróż odsłania świat inny od tego, który przedstawiano mu w osadzie: pełen zmutowanych zakażonych, śladów zagranicznych patroli oraz ludzi budujących własne sposoby pamiętania o zmarłych. Spike musi szybko nauczyć się podejmowania decyzji, bo każda droga wymaga poświęcenia. Poszukiwanie pomocy staje się również próbą zrozumienia rodziców i życia, którego nie da się zabezpieczyć samymi murami.