Wielki marsz (2025)

Pięćdziesięciu nastoletnich chłopców staje na drodze prowadzącej przez wyniszczone Stany Zjednoczone rządzone przez wojskowy reżim. Doroczne zawody przedstawiane są obywatelom jako próba charakteru i patriotyzmu, choć ich zasady nie pozostawiają miejsca na słabość. Uczestnicy muszą stale utrzymywać wyznaczone tempo. Zwolnienie kończy się ostrzeżeniem, a kolejne potknięcia prowadzą do natychmiastowej egzekucji przez eskortujących żołnierzy. Zwycięży ostatni idący, który otrzyma pieniądze oraz spełnienie jednego życzenia. Raymond Garraty zgłosił się mimo błagań matki i szybko poznaje Petera McVriesa, chłopaka próbującego zachować człowieczeństwo pośród konkurentów skazanych na wzajemne wyczerpanie. Kolejne kilometry odsłaniają motywacje uczestników: rodzinne długi, pragnienie uznania, gniew wobec władzy i nadzieję na życie niedostępne w pogrążonym w kryzysie kraju. Rozmowy pomagają im odsunąć myśl o bólu, lecz każda rodząca się przyjaźń ma wpisany tragiczny warunek. Nikt nie może zatrzymać się, by pomóc słabszemu, bez ryzyka utraty własnej szansy. Raymond musi zdecydować, co naprawdę oznacza wygrana w systemie, który zamienia młodych ludzi w widowisko, a solidarność traktuje jak przeszkodę na drodze do przetrwania. Żołnierze, kamery i tłumy przy trasie przypominają chłopcom, że każdy krok jest obserwowany, komentowany i wykorzystywany przez władzę do podtrzymywania posłuszeństwa.