Cisza nocna (2024)

Po śmierci żony Lucjan zostaje umieszczony przez syna w domu opieki na czas remontu mieszkania. Emerytowany aktor teatralny nie chce opuszczać własnego domu i traktuje przeprowadzkę jak kolejne potwierdzenie, że rodzina przestała liczyć się z jego zdaniem. Wiejska rezydencja wydaje się spokojna: personel jest uprzejmy, mieszkańcy próbują wciągnąć nowego pensjonariusza do rozmów, a codzienny plan porządkuje posiłki oraz zajęcia. Nocą budynek zmienia jednak charakter. Lucjan słyszy niepokojące odgłosy, widzi postacie pojawiające się na korytarzach i doświadcza makabrycznych wizji, których nie potrafi odróżnić od rzeczywistości. W tym samym czasie umierają kolejni seniorzy. Pracownicy tłumaczą zgony wiekiem i chorobami, lecz bohater zaczyna podejrzewać, że w placówce obowiązuje ukryty porządek. Jego ostrzeżenia zostają uznane za objawy pogarszającego się zdrowia psychicznego. Aktorskie doświadczenie pomaga mu obserwować zachowania ludzi i dostrzegać niespójności, ale pamięć coraz częściej go zawodzi. Syn chce wierzyć lekarzom, a pozostali pensjonariusze boją się mówić o tym, co dzieje się po zmroku. Lucjan rozpoczyna własne dochodzenie, prowadzące do zamkniętych pomieszczeń oraz historii miejsca. Musi ustalić, czy odkrywa realne zagrożenie, czy walczy z lękiem przed utratą samodzielności i nadchodzącą śmiercią. Rosnąca nieufność utrudnia mu odróżnienie osób gotowych pomóc od tych, które pilnują sekretu.