Frankenstein (2025)

Victor dorasta pod wpływem surowego ojca, który uczy go patrzeć na naukę jak na narzędzie pozwalające podporządkować sobie naturę. Śmierć matki wzmacnia jego obsesję na punkcie pokonania ludzkiej śmiertelności. Jako dorosły badacz łączy medycynę, anatomię i eksperymenty elektryczne, lecz środowisko naukowe odrzuca metody naruszające granice etyki. Finansowe wsparcie bogatego Harlandera daje mu laboratorium oraz dostęp do ciał zmarłych żołnierzy. Z ich szczątków Victor tworzy istotę, którą przywraca do życia podczas gwałtownej burzy. Początkowa euforia szybko ustępuje rozczarowaniu. Stworzenie zachowuje się jak przestraszone dziecko, uczy się powoli i szuka bliskości, której jego twórca nie potrafi mu dać. Elizabeth, narzeczona brata Victora, dostrzega w nim ciekawość i zdolność do uczuć, co budzi zazdrość naukowca. Odrzucona istota ucieka z laboratorium i próbuje zrozumieć świat na własnych warunkach. Ludzie reagują jednak na jej wygląd lękiem oraz przemocą, a kolejne spotkania przekonują ją, że wiedza nie gwarantuje akceptacji. Victor tymczasem usiłuje ukryć skutki eksperymentu. Drogi twórcy i jego dzieła prowadzą ku arktycznej wyprawie, gdzie obaj muszą zmierzyć się z odpowiedzialnością za cierpienie, które przenoszą na innych. Istota zaczyna samodzielnie czytać, mówić i oceniać czyny ludzi, przez co staje się dla Victora żywym dowodem, że stworzonego życia nie można traktować jak nieudanej maszyny.