To nie miejsce dla singli (2026)

Elisa samotnie wychowuje córkę i zarządza posiadłością Le Giuggiole w toskańskim Belvedere. Miasteczko żyje przekonaniem, że szczęście kobiety powinno prowadzić do ślubu, dlatego każda rozmowa z sąsiadkami wcześniej czy później zmienia się w poszukiwanie odpowiedniego partnera. Elisa nie zamierza podporządkować życia cudzym oczekiwaniom. Ma pracę, dziecko oraz problemy wymagające większej uwagi niż kolejne aranżowane spotkanie. Jej spokój zostaje zakłócony, gdy w okolicy pojawia się mężczyzna związany z przeszłością, o której wolałaby nie rozmawiać. Powrót dawnych emocji zbiega się z kłopotami posiadłości i planami mogącymi zmienić charakter całej miejscowości. Przyjaciółki Elisy traktują sytuację jak potwierdzenie, że nawet najbardziej niezależna osoba potrzebuje romantycznego zakończenia. Ona sama nie jest pewna, czy odnowiona relacja wynika z prawdziwej bliskości, czy z nostalgii za życiem sprzed samotnego macierzyństwa. Córka obserwuje dorosłych i zadaje pytania, których matka unikała przed samą sobą. Jednocześnie inni mieszkańcy mierzą się z małżeństwami dalekimi od idealnego obrazu, jaki prezentują publicznie. Belvedere okazuje się miejscem pełnym ludzi samotnych także wewnątrz związków. Elisa musi zdecydować, czy dopuścić kogoś do starannie urządzonej codzienności, nie rezygnując z niezależności zdobytej dużym wysiłkiem. Uczucie może otworzyć nowy rozdział, lecz tylko wtedy, gdy nie stanie się kolejnym obowiązkiem narzuconym przez społeczność przekonaną, że zna właściwy sposób na cudze życie.