Hamnet (2025)

Agnes dorasta blisko lasu, zna lecznicze właściwości roślin i ufa przeczuciom bardziej niż zasadom narzucanym przez rodzinę. William utrzymuje się z udzielania lekcji łaciny, spłaca długi ojca i marzy o pisaniu, choć w Stratford niewiele wskazuje na to, by ta ambicja mogła zapewnić mu przyszłość. Ich spotkanie prowadzi do małżeństwa, które od początku musi mierzyć się z niechęcią krewnych oraz różnicą temperamentów. Agnes buduje dom i wychowuje dzieci, a William coraz częściej wyjeżdża do Londynu, gdzie teatr daje mu szansę na życie poza rodzinnym warsztatem. Odległość między małżonkami rośnie wraz z jego sukcesami. Ona pozostaje związana z codziennym rytmem gospodarstwa, on przenosi własne doświadczenia na scenę. Najcięższa próba przychodzi, gdy choroba dociera do ich domu i zagraża bliźniętom. Śmierć jedenastoletniego syna rozbija rodzinę, a każde z rodziców przeżywa stratę inaczej. Agnes szuka obecności dziecka w miejscach, które znał, William ucieka w pracę i słowa. Żałoba odsłania niewypowiedziane pretensje, poczucie winy oraz pytanie, czy sztuka może pomieścić cierpienie, którego nie da się wyjaśnić. Rodzinna tragedia stopniowo łączy się z narodzinami scenicznej historii o duńskim księciu, lecz droga od osobistej straty do przedstawienia nie przynosi prostego ukojenia.