Zaproszenie. (2026)

Małżeństwo Joego i Angeli od dawna funkcjonuje bardziej dzięki przyzwyczajeniu niż bliskości. Wspólne mieszkanie wypełniają drobne pretensje, niewypowiedziane rozczarowania i hałasy dochodzące z lokalu piętro wyżej. Sąsiedzi, Pína i Hawk, wydają się dokładnym przeciwieństwem gospodarzy: swobodni, zakochani oraz nieskrępowani rozmowami o seksie. Joe i Angela zapraszają ich na kolację, licząc na zwykłe poznanie ludzi odpowiedzialnych za nocne odgłosy. Wieczór szybko zmienia kierunek. Goście otwarcie opowiadają o własnych zasadach, cotygodniowych spotkaniach z innymi parami i sposobie, w jaki dbają o pożądanie w wieloletnim związku. Propozycja wspólnej nocy początkowo brzmi jak żart, lecz zmusza gospodarzy do rozmowy o sprawach, których od dawna unikają. Alkohol, zazdrość i wzajemne prowokacje odsłaniają odmienne wyobrażenia o wierności, starzeniu się oraz potrzebie bycia zauważonym. Joe próbuje ukryć niepewność pod żartami, Angela zaś zaczyna zastanawiać się, czy ich małżeństwo można jeszcze ożywić. Pína i Hawk także nie są tak zgodni, jak sugeruje pierwsze wrażenie. Kolejne wyznania przesuwają granice kolacji, a uprzejmość ustępuje pretensjom gromadzonym przez lata. Cztery osoby muszą zdecydować, czy szczerość doprowadzi je do bliskości, czy tylko ujawni, że dotychczasowe relacje opierały się na wygodnych przemilczeniach. Jedna noc staje się testem nie tyle seksualnej odwagi, ile gotowości do przyjęcia prawdy o partnerze i sobie.