Lee. Na własne oczy (2024)

Przed wybuchem wojny Lee Miller pracowała jako modelka i fotografka, lecz nie zamierza dokumentować wyłącznie mody oraz życia domowego. W Londynie podejmuje pracę w brytyjskim „Vogue'u”, gdzie redaktorka Audrey Withers dostrzega jej upór i umiejętność patrzenia na ludzi bez upiększeń. Gdy bombardowania stają się codziennością, Miller walczy o akredytację korespondentki wojennej. Brytyjskie przepisy ograniczają kobietom dostęp do frontu, dlatego współpracuje z amerykańską armią i fotografem Davidem Schermanem. Razem przemieszczają się za wojskami alianckimi przez Francję oraz Niemcy. Aparat rejestruje pielęgniarki, cywilów, zrujnowane miasta i żołnierzy chwilę po walce. Każde zdjęcie wymaga wejścia tam, skąd inni próbują uciec. Miller dociera do wyzwolonego Paryża, odnajduje dawnych przyjaciół i dokumentuje skutki okupacji. Później staje przed obrazami obozów koncentracyjnych, których nie da się pogodzić z dotychczasowym doświadczeniem. W monachijskim mieszkaniu Hitlera powstaje fotografia łącząca osobisty gest z dowodem wojennej zbrodni. Powrót do redakcji nie kończy pracy, ponieważ część materiałów okazuje się zbyt drastyczna dla wydawców, a wspomnienia pozostają z autorką na długo po zamknięciu numeru. Opowieść rozwija się podczas późniejszej rozmowy, w której starsza fotografka musi ponownie nazwać wydarzenia przez lata ukrywane nawet przed najbliższymi.