Rebelia (2026)

Anglię wyniszcza zaraza, a ludzie, którzy przeżyli, muszą jeszcze zmierzyć się z podatkami nakładanymi przez dwór czternastoletniego króla Ryszarda II. Rolnik pogrążony w żałobie po stracie rodziny nie myśli o polityce ani przywództwie. Chce utrzymać gospodarstwo i przeżyć kolejny sezon. Gdy królewscy poborcy pojawiają się w jego wiosce, ich brutalność wywołuje opór mieszkańców. Sprzeciw, początkowo lokalny i chaotyczny, szybko rozprzestrzenia się między osadami. Zwykły człowiek zostaje zmuszony do przemawiania w imieniu innych, choć nie ma armii, doświadczenia dowódcy ani pewności, że bunt przyniesie cokolwiek poza odwetem. Do marszu dołączają chłopi, rzemieślnicy i ludzie pozbawieni majątku przez epidemię. Łączy ich gniew, lecz różnią cele oraz granice, których nie chcą przekroczyć. W drodze do Londynu przywódca musi utrzymać jedność tłumu, powstrzymywać samosądy i negocjować z osobami gotowymi wykorzystać chaos. Korona odpowiada wojskiem, obietnicami i próbami skłócenia buntowników. Każdy sukces przybliża buntowników do stolicy, ale zwiększa ryzyko masakry i sprawia, że dowódcy królewscy traktują ich jak zagrożenie dla całego porządku państwa. Rolnik stopniowo rozumie, że kieruje ruchem większym od siebie, a osobista żałoba stała się częścią powszechnego gniewu. Stawką nie jest już jedynie wysokość podatku, lecz prawo ludzi pozbawionych głosu do decydowania o własnym życiu.