Good boy (2025)

Todd zabiera psa Indy’ego do opuszczonego domu po zmarłym dziadku, licząc, że wiejska cisza pomoże mu dojść do siebie po pogorszeniu przewlekłej choroby płuc. Dla zwierzęcia przeprowadzka od początku oznacza zagrożenie. W pustych pokojach pozostaje obcy zapach, nocą słychać kroki, a ciemne kąty zdają się zmieniać położenie, gdy człowiek odwraca wzrok. Todd tłumaczy niepokój pupila stresem i własnym osłabieniem. Indy widzi jednak sylwetki, których właściciel nie zauważa, i wyczuwa obecność zbliżającą się do jego łóżka. Każdy dzień przynosi kolejne oznaki, że dom pamięta więcej niż rodzinne fotografie. Pies próbuje ostrzegać, blokuje wejścia i nie odstępuje Todda, lecz jego szczekanie bywa odbierane jako nieposłuszeństwo. Vera, siostra mężczyzny, martwi się izolacją brata i nakłania go do powrotu, jednak on chce udowodnić, że wciąż potrafi żyć samodzielnie. Stan zdrowia Todda zaczyna się pogarszać, a nadprzyrodzona siła wykorzystuje chwile, gdy traci oddech albo świadomość. Indy może polegać jedynie na zmysłach, pamięci oraz więzi z człowiekiem, który nie rozumie, przed czym jest chroniony. Każda noc staje się próbą wytrwania przy właścicielu do rana. Z perspektywy zwierzęcia choroba i nawiedzenie splatają się w jedno zagrożenie, którego nie można nazwać, można jedynie wyczuć.