Dźwięk śmierci (2026)

Chrys rozpoczyna naukę w nowej szkole, próbując odnaleźć miejsce wśród uczniów, którzy mają już własne grupy i sekrety. W jednym z pomieszczeń odkrywa przedmiot przypominający aztecki gwizdek śmierci. Początkowo traktuje go jak makabryczną ciekawostkę, odpowiednią do przestraszenia znajomych. Pierwsze użycie uruchamia jednak serię brutalnych zdarzeń. Osoby, które wydobyły z instrumentu dźwięk lub znalazły się dostatecznie blisko, zaczynają doświadczać wizji związanych z własnymi lękami. Wkrótce część z nich ginie w okolicznościach wyglądających jak urzeczywistnienie najgorszych koszmarów. Chrys i nowi przyjaciele próbują ustalić pochodzenie znaleziska, zanim klątwa dotrze do kolejnej osoby. Szkolne archiwa, lokalne opowieści i symbole wyryte na powierzchni przedmiotu wskazują, że nie jest on zabawką ani współczesną podróbką. Problem polega na tym, że nie wystarczy go nie używać. Samo usłyszenie dźwięku może oznaczać wyrok, a każda próba pozbycia się znaleziska przenosi zagrożenie na kogoś innego. Grupa musi odtworzyć zasady działania klątwy i znaleźć sposób na jej przerwanie. Tymczasem strach dzieli nastolatków, a tajemnica jednego z nich może wyjaśnić, dlaczego przedmiot pojawił się właśnie w ich szkole. Kolejne wizje są coraz bardziej osobiste, dlatego uczniowie nie potrafią już odróżnić ostrzeżenia od halucynacji. Nawet wspólne działanie staje się trudne, gdy każdy podejrzewa, że ktoś z grupy ponownie użył instrumentu.