Chopin, Chopin! (2025)

Paryż w 1835 roku zna Fryderyka Chopina jako młodego kompozytora, którego obecność przy fortepianie otwiera drzwi najważniejszych salonów. Ma dwadzieścia pięć lat, udziela lekcji arystokratom, występuje przed królem i spotyka artystów kształtujących życie francuskiej stolicy. Wśród nich znajdują się Franciszek Liszt, Eugène Delacroix, Delfina Potocka oraz George Sand. Za elegancją, dowcipem i starannie budowanym wizerunkiem kryje się jednak postępująca choroba. Fryderyk kaszle krwią, ukrywa słabość przed gospodarzami przyjęć i pracuje, jakby kolejne kompozycje mogły powstrzymać upływ czasu. Wiadomości z podzielonej politycznie Europy oraz tęsknota za rodziną przypominają mu o kraju, do którego nie może swobodnie wrócić. Relacje uczuciowe, przyjaźnie i zawodowa rywalizacja splatają się z koncertami oraz nocami spędzanymi nad nutami. Artysta nie chce zostać zamknięty w roli cierpiącego geniusza, dlatego korzysta z życia, podróżuje i prowokuje otoczenie, nawet gdy ciało coraz częściej odmawia posłuszeństwa. Muzyka staje się miejscem, w którym może połączyć doświadczenie emigranta, pamięć domu i świadomość własnej śmiertelności. Każde spotkanie oraz występ odsłania inną stronę człowieka, którego publiczność widzi przede wszystkim jako olśniewającego wirtuoza. Między salonowym blaskiem a samotnością wynajętego pokoju Fryderyk prowadzi podwójne życie, pilnując, by publiczność słyszała przede wszystkim muzykę, a nie oddech coraz bardziej utrudniający codzienność.