Ojczyzna (2026)

Rok 1949 zastaje Thomasa Manna w drodze do kraju, który zna z dzieciństwa, lecz którego nie potrafi już uznać za własny. Pisarz opuścił Niemcy po dojściu nazistów do władzy, zdobył amerykańskie obywatelstwo i przez lata obserwował z oddali katastrofę Europy. Teraz przyjmuje zaproszenia z Frankfurtu i Weimaru, rozdzielonych granicą między strefami wpływów. Towarzyszy mu córka Erika, aktorka, publicystka i kierowczyni, znacznie mniej skłonna do dyplomatycznych półsłówek. Podróż czarnym buickiem prowadzi przez zniszczone miasta, uroczyste sale i spotkania z ludźmi, którzy próbują jak najszybciej urządzić się w nowej rzeczywistości. Thomas ma przemawiać jako autorytet stojący ponad politycznym podziałem, ale każda deklaracja neutralności wywołuje pytania o odpowiedzialność, milczenie i cenę przetrwania. Erika pamięta tych, którym zabrakło podobnej ostrożności, a napięcie między nią a ojcem narasta podczas kolejnych oficjalnych wizyt. Powraca również sprawa Klausa Manna, jego twórczości i rodzinnych ran, których nie da się zamknąć w eleganckim przemówieniu. Ojciec i córka jadą przez państwo istniejące jednocześnie w ruinie i w dwóch politycznych wersjach. Im bliżej Weimaru, tym trudniej oddzielić prywatną pamięć od publicznej roli, jaką oboje mają odegrać wobec słuchaczy oczekujących jasnych odpowiedzi.