Moja kochana panienka (2026)

Adela dorasta w konserwatywnym domu w Pampelunie, gdzie troska matki szybko przybiera formę ścisłej kontroli. Jako jedyne dziecko rzadko podejmuje decyzje samodzielnie i nie otrzymuje jasnych odpowiedzi na pytania dotyczące własnego ciała. Medyczne odkrycie burzy obraz siebie, który budowała przez całe dotychczasowe życie. Dowiaduje się, że jest osobą interpłciową, a najbliżsi przez lata ukrywali przed nią część prawdy w przekonaniu, że chronią ją przed odrzuceniem. Zamiast bezpieczeństwa Adela czuje gniew, dezorientację i potrzebę wyrwania się ze środowiska, w którym inni określali, kim powinna być. Wyjazd do Madrytu staje się pierwszą samodzielną decyzją. Wielkie miasto daje anonimowość, lecz wymaga znalezienia pracy, mieszkania oraz ludzi, którym można zaufać. Nowe znajomości otwierają przed nią świat relacji, pragnień i sposobów życia wcześniej uznawanych za niedostępne. Każde spotkanie pomaga jej oddzielić własne potrzeby od wstydu narzuconego przez rodzinę i otoczenie. Nie oznacza to łatwego zerwania z przeszłością. Adela próbuje zrozumieć motywacje matki, a jednocześnie wyznaczyć granice pozwalające jej żyć zgodnie ze sobą. Poszukiwanie tożsamości prowadzi ją ku uczuciu, które nie wymaga dopasowania się do cudzych oczekiwań. Nowe życie wymaga od niej także odpowiedzi, co zrobić z uczuciem do dawnej przyjaciółki.