Ludzie, których spotykamy na wakacjach (2026)

Poppy i Alex poznają się na studiach podczas wspólnej podróży samochodem do rodzinnego miasteczka w Ohio. Ona nie potrafi długo usiedzieć w jednym miejscu, marzy o dalekich wyjazdach i później zostaje autorką tekstów podróżniczych. On najlepiej czuje się z książką, spokojną pracą oraz ludźmi, których zna od lat. Różnice nie przeszkadzają im zostać najlepszymi przyjaciółmi. Przez kolejną dekadę spotykają się raz w roku na wspólnym letnim wyjeździe, nawet gdy mieszkają w innych miastach i układają sobie życie z innymi osobami. Wspomnienia kempingu, Nowego Orleanu, nieudanych planów i choroby pokazują, jak bliska stała się ich relacja. Dwa lata ciszy przerywa zaproszenie na ślub w Barcelonie. Poppy wykorzystuje uroczystość jako pretekst, by ponownie zobaczyć Alexa, choć nie mówi mu całej prawdy o powodach przyjazdu. Początkowa niezręczność ustępuje znajomym żartom, lecz dawna kłótnia nadal pozostaje między nimi. Oboje próbują ustalić, czy coroczne podróże były sposobem podtrzymywania przyjaźni, czy unikaniem rozmowy o uczuciach. Poppy musi przestać uciekać w następne miejsca, a Alex zastanowić się, czy bezpieczna codzienność nie stała się wymówką. Barcelona zmusza ich do nazwania tego, co przez lata ukrywali pod planami wakacji.