Bękart (2023)

Ludvig Kahlen, były żołnierz urodzony poza małżeństwem, przybywa w 1755 roku na jałowe wrzosowiska Jutlandii. Zamierza założyć osadę na ziemiach uznawanych za niemożliwe do uprawy. W zamian za sukces liczy na tytuł szlachecki i uznanie, którego odmawiano mu przez całe życie. Królewscy urzędnicy zgadzają się na przedsięwzięcie, ponieważ nie ryzykują własnych pieniędzy ani reputacji. Największą przeszkodą okazuje się Frederik de Schinkel, miejscowy właściciel ziemski przekonany, że całe wrzosowisko należy do niego. Próbuje podporządkować sobie przybysza ofertami, groźbami i kontrolą nad robotnikami. Kahlen buduje skromny dom, szuka odpowiedniej gleby i potajemnie sprowadza sadzeniaki ziemniaków. Pomagają mu Ann Barbara oraz jej mąż Johannes Eriksen, którzy uciekli z majątku de Schinkela po latach przemocy. Do gospodarstwa trafia również romska dziewczynka Anmai Mus, odrzucana przez okolicznych mieszkańców. Powstająca wspólnota daje bohaterowi szansę na coś więcej niż urzędowy awans, lecz jednocześnie naraża wszystkich na zemstę szlachcica. Zima, brak ludzi i polityczna obojętność dworu utrudniają realizację planu. Kahlen musi zdecydować, jak wiele jest gotów poświęcić dla marzenia o nazwisku, majątku i pozycji w społeczeństwie. Pojawienie się pierwszych osadników zmienia równowagę sił, ale zarazem daje de Schinkelowi nowych ludzi do zastraszania. Urodzaj nie oznacza więc końca walki o prawo do pozostania na ziemi.