Dziki (2025)

W XVII-wiecznych Karpatach milczący wojownik żyje bliżej lasu i zwierząt niż ludzi podporządkowanych prawom imperium. Miejscowi znają go jako człowieka poruszającego się po górach bez śladów i unikającego osad, w których obcy łatwo staje się podejrzanym. Jego samotność kończy przybycie cesarskiego inkwizytora. Urzędnik twierdzi, że szuka skradzionych papieskich insygniów, lecz prowadzona przez niego ekspedycja zostawia za sobą przesłuchania, egzekucje i spalone domy. Religijna misja okazuje się osłoną dla walki o władzę oraz kontrolę nad regionem, którego mieszkańcy zachowali własne wierzenia. Niemy przybysz zostaje wciągnięty w konflikt, gdy żołnierze krzywdzą ludzi znajdujących się pod jego ochroną. Nie może przedstawić swojej historii słowami, dlatego inni przypisują mu role potwora, zbója albo ducha gór. W rzeczywistości zna przejścia pozwalające unikać patroli i rozumie znaki, które dla najeźdźców są jedynie przesądami. Wraz z osobami uciekającymi przed inkwizycją próbuje odkryć prawdziwy cel poszukiwań. Im bliżej znajdują się świętych przedmiotów, tym wyraźniej widać, że ich znaczenie wykracza poza polityczny symbol. Starcie przenosi się w głąb lasu, gdzie cesarska przemoc napotyka siłę karmioną miejscowymi mitami i pamięcią starszą od ustanowionych granic. Wojownik nie staje się przywódcą z wyboru, lecz jego znajomość terenu daje uciekinierom jedyną przewagę. Każdy uratowany człowiek poszerza grupę, którą inkwizytor uznaje za przeszkodę w wykonaniu rozkazu.