Piep*zyć Mickiewicza 2 (2025)

Uczniowie klasy III B wracają do szkoły z problemami, których nie da się rozwiązać samą prowokacją wobec nauczycieli. Jan Sienkiewicz nadal prowadzi lekcje po swojemu, zmuszając młodzież do rozmowy o sprawach zwykle spychanych na korytarz, czat grupowy albo wyszukiwarkę. Najwięcej zamieszania wywołuje relacja Dantego i Nel. Chłopak marzy o pierwszym wspólnym zbliżeniu, lecz dziewczyna nie jest pewna, czy oboje dojrzeli do takiej decyzji. Koledzy próbują mu doradzać, choć większość ich wiedzy pochodzi z internetu, przechwałek i cudzych wyobrażeń. Nacisk grupy szybko sprawia, że prywatna sprawa zaczyna żyć własnym życiem. Pozostali uczniowie również mierzą się z zazdrością, samotnością, rodzinnymi oczekiwaniami oraz lękiem przed odrzuceniem. Wychowawca nie daje gotowych odpowiedzi i nie udaje moralnego autorytetu bez wad. Stara się natomiast zatrzymać sytuacje, w których żart przeradza się w upokorzenie, a czyjeś granice są ignorowane dla zdobycia uznania. Klasa musi nauczyć się odróżniać odwagę od popisywania się i bliskość od presji. Kolejne konflikty wystawiają na próbę przyjaźnie zbudowane w poprzednim roku. Dorastanie okazuje się mniej efektowne niż bunt przeciw szkole: wymaga przyznania się do niewiedzy, poniesienia konsekwencji oraz uszanowania decyzji drugiej osoby, nawet gdy nie odpowiada ona własnym planom.