Ostatni wiking (2025)

Anker wychodzi z więzienia po piętnastu latach odsiadki za napad i od razu rusza po pieniądze ukryte przed aresztowaniem. Jedyną osobą znającą miejsce schowka jest jego brat Manfred. Problem w tym, że mężczyzna zmaga się z zaburzeniami psychicznymi, nie pamięta dawnych wydarzeń w prosty sposób i obecnie przedstawia się jako John Lennon. Anker próbuje wydobyć z niego konkretną informację, lecz każda rozmowa prowadzi do kolejnych wspomnień, wyobrażeń oraz osób z przeszłości. Bracia wyruszają więc w drogę do rodzinnych stron, gdzie pozostawili ślady dawnego planu. Towarzyszą im ludzie równie nieprzystosowani do zwyczajnego życia, a poszukiwanie łupu szybko zaczyna przypominać próbę odtworzenia rozpadającej się pamięci Manfreda. Anker chce działać szybko, ponieważ po pieniądze mogą zgłosić się dawni wspólnicy, natomiast brat potrzebuje czasu i poczucia bezpieczeństwa. Kolejne miejsca odsłaniają rodzinne urazy, przemoc oraz różne wersje tego samego dzieciństwa. Skarb, który miał zapewnić wolność, staje się powodem następnych kłótni i niebezpiecznych spotkań. By dotrzeć do celu, Anker musi przestać traktować Manfreda jak wadliwą mapę i zrozumieć, że zagubiona tożsamość brata jest ważniejsza niż zakopane banknoty. Wyprawa wystawia ich relację na próbę, bo pieniądze należą do przeszłości, natomiast brat potrzebuje pomocy tu i teraz.