Ktoś we mnie (2026)

Samotny fotograf rzadko wychodzi z mieszkania i coraz częściej obserwuje świat wyłącznie przez obiektyw. Znajomi namawiają go na głośną imprezę, licząc, że oderwie się od własnych przyzwyczajeń. W tłumie zauważa tajemniczą kobietę. Nie zna jej imienia ani powodów, dla których pojawiła się na przyjęciu, lecz zaczyna śledzić każdy jej ruch. Fascynacja szybko przekracza granicę zwykłej ciekawości. Mężczyzna rusza za nieznajomą przez nocne ulice, próbując zrobić zdjęcie i dowiedzieć się, dokąd zmierza. O świcie budzi się w jej ciele. Jego własna twarz, dokumenty i dotychczasowe życie znikają, a lustro pokazuje osobę, o której nie wie prawie nic. Próby wyjaśnienia sytuacji prowadzą do kolejnych pytań. Kobieta ma własne relacje, zobowiązania i sekrety, a ludzie wokół niej oczekują zachowań, których fotograf nie potrafi odtworzyć. Jednocześnie zaczyna odczuwać wspomnienia oraz emocje, które nie należą do niego. Szuka swojego ciała i śladów wydarzeń z imprezy, obawiając się, że nieznajoma mogła zająć jego miejsce. Każde spotkanie zmusza go do występowania w obcej roli, a jeden nieostrożny gest może ujawnić niewytłumaczalną zamianę. Dochodzenie przeradza się w próbę ustalenia, gdzie kończy się cudza tożsamość, a zaczyna jego własna. Powrót do dawnego życia wymaga poznania osoby, którą wcześniej traktował jedynie jak obiekt obserwacji.