Jeden na milion (2025)

Scott i Teresa z niepokojem przyjmują wiadomość, że ich syn Austin ma wrodzoną łamliwość kości, a później również autyzm. Chłopiec wymaga częstych wizyt w szpitalu, ostrożności podczas zwykłych zabaw i ciągłego reagowania na urazy, które u innych dzieci skończyłyby się siniakiem. On sam nie pozwala jednak, by diagnozy wyznaczały granice jego świata. Zadaje bezpośrednie pytania, szybko nawiązuje znajomości i traktuje każdy dzień jak okazję do przeżycia czegoś ciekawego. Dla ojca ta postawa staje się zarówno źródłem nadziei, jak i bolesnym kontrastem. Scott zmaga się z poczuciem winy, problemami finansowymi oraz alkoholem, a odpowiedzialność za rodzinę coraz częściej go przerasta. Próbuje chronić syna przed rozczarowaniem, choć to Austin częściej przypomina dorosłym, jak wracać do ludzi po kłótni i nie wstydzić się własnej odmienności. Kolejne lata przynoszą złamania, szkolne trudności, rodzinne kryzysy i próby znalezienia wspólnoty, która zaakceptuje chłopca bez sprowadzania go do choroby. Opowieść rozwija się z perspektywy ojca uczącego się, że troska nie oznacza pełnej kontroli. Scott nie zdoła stworzyć dziecku życia pozbawionego bólu. Może jednak zbudować dom, w którym każdy przyzna się do słabości, poprosi o pomoc i ponownie zaufa bliskim.