Istoty fantastyczne (2024)

Bea przeprowadza się do mieszkania babci w Nowym Jorku, gdy jej ojciec trafia do szpitala i czeka na poważną operację. Dziewczynka stara się zachować spokój, lecz wspomnienie zmarłej matki oraz lęk o jedynego rodzica nie pozwalają jej zachowywać się jak beztroskie dziecko. W kamienicy zauważa niezwykłych lokatorów, których inni dorośli zdają się nie widzieć. Są to dawno porzuceni wyobrażeni towarzysze, stworzeni kiedyś przez dzieci, a później zapomniane przez ich dorosłych właścicieli. Bea poznaje również Calvina, człowieka potrafiącego z nimi rozmawiać. Razem próbują znaleźć każdej z tych postaci nowe miejsce, zanim całkowicie zniknie. Pomaga im między innymi wielki, fioletowy Kostka, choć jego rozmiary i nieporadność często komplikują najprostsze zadania. Początkowy plan przypomina biuro kojarzące niezwykłych podopiecznych z dziećmi, ale szybko okazuje się, że nowa przyjaźń nie zastąpi więzi, dla której dana istota została wymyślona. Bea zaczyna więc szukać dorosłych, którzy kiedyś potrzebowali swoich niewidzialnych towarzyszy. Każde spotkanie otwiera fragment czyjegoś dzieciństwa, a przy okazji zmusza dziewczynkę do zmierzenia się z własnym smutkiem. Misja prowadzona ulicami miasta staje się próbą ocalenia wspomnień, zanim codzienność odbierze im ostatnią szansę na powrót. Im bliżej są rozwiązania, tym wyraźniej Bea rozumie, że dorosłość nie musi oznaczać całkowitego odcięcia od wyobraźni.