Planina (2026)

W odległych górach Czarnogóry matka i córka prowadzą życie wyznaczane przez stado, pogodę oraz pracę na ziemi należącej do ich rodziny od pokoleń. Mileva i Nada nie traktują górskich pastwisk jak zwykłego majątku. Są one miejscem codziennych obowiązków, pamięci o bliskich i historii, której ślady wciąż powracają w rozmowach. Spokojny rytm zostaje zakłócony przez plany utworzenia poligonu wojskowego NATO. Teren wykorzystywany przez pasterzy może zostać przeznaczony na ćwiczenia, a decyzje zapadają daleko od ludzi, którzy znają każdy fragment zbocza. Kobiety próbują bronić prawa do pozostania, rozmawiają z sąsiadami i mierzą się z urzędowym językiem przedstawiającym ich dom jako pustą przestrzeń na mapie. Sprzeciw uruchamia wspomnienia wcześniejszej przemocy, która rozbiła rodzinę i naznaczyła region. Kamera towarzyszy bohaterkom podczas wypasu, pracy w gospodarstwie oraz kolejnych prób nagłośnienia sprawy. Konflikt o ziemię nie sprowadza się do jednego protestu. Dotyczy tego, kto może decydować o przyszłości gór, gdy strategiczne interesy spotykają się z życiem prowadzonym bez rozgłosu. Matka i córka pozostają na miejscu, choć presja rośnie, a ich upór wystawia rodzinne więzi na kolejną próbę. Ich opór nie przyjmuje formy jednego efektownego gestu. Składa się z obecności, codziennej pracy i konsekwentnego przypominania, że teren planowanych ćwiczeń pozostaje czyimś domem, źródłem utrzymania oraz miejscem pochówku przodków.