Perfect Days (2023)

Hirayama wstaje każdego ranka o tej samej porze, składa posłanie i rusza furgonetką do pracy przy tokijskich toaletach publicznych. Podczas jazdy słucha kaset z muzyką Lou Reeda, Patti Smith i The Animals. Każde miejsce sprząta dokładnie, używając własnych narzędzi oraz małego lusterka pozwalającego sprawdzić trudno dostępne powierzchnie. Przerwy spędza w parku, fotografując światło przechodzące przez korony drzew. Po pracy odwiedza łaźnię, bar z makaronem albo niewielki lokal prowadzony przez znajomą kobietę. Wieczorami czyta książki kupowane w używanej księgarni. Uporządkowany rytm zakłóca młody współpracownik Takashi, który bardziej interesuje się dziewczyną o imieniu Aya niż powierzonymi obowiązkami. Później u Hirayamy pojawia się siostrzenica Niko, uciekająca z zamożnego domu. Jej obecność odsłania fragment rodzinnej przeszłości, o której mężczyzna zwykle nie mówi. Bohater spotyka też nieznajomych, pomaga zagubionemu dziecku i obserwuje ludzi korzystających z miejsc, o które dba. Pozornie powtarzalne dni różnią się drobnymi wydarzeniami, dźwiękami i zmianami pogody. Hirayama nie szuka wielkiej odmiany, lecz kolejne spotkania sprawdzają, czy jego spokój wynika z pogodzenia się z życiem, czy z ostrożnego oddalenia od tego, co kiedyś pozostawił. Fotografie drzew, kasety i nieduże mieszkanie tworzą prywatne archiwum człowieka, który uważnie rejestruje przemijające chwile, choć rzadko opowiada o sobie.