Ostatni konsjerż (2026)

Lucius Glantz od trzydziestu lat zarządza wiedeńskim hotelem InterContinental i zna jego korytarze lepiej niż własne mieszkanie. Pamięta przyzwyczajenia stałych gości, sekrety przechowywane przez obsługę oraz rytuały, dzięki którym ogromny budynek działa bez widocznego wysiłku. Jego uporządkowany świat rozpada się, gdy obiekt zostaje sprzedany argentyńskiemu deweloperowi planującemu gruntowną przebudowę, a być może także wyburzenie części kompleksu. Nowy właściciel traktuje hotel jak nieruchomość, podczas gdy Lucius widzi w nim archiwum cudzych żyć i własny dom. Odmawia pogodzenia się z decyzją i wraz z grupą lojalnych pracowników próbuje opóźnić zamknięcie. Wykorzystuje znajomość przepisów, technicznych usterek oraz oczekiwań gości, lecz każda drobna przeszkoda wywołuje ostrzejszą reakcję inwestora. Do sporu włącza się Lilly, córka Luciusa, która uważa, że ojciec poświęcił pracy więcej uwagi niż rodzinie. Chce pomóc mu przejść przez zmianę, ale nie zamierza wspierać działań prowadzących do całkowitego oderwania od rzeczywistości. Z każdym pustym piętrem i zamkniętym pokojem manager traci kolejne elementy codzienności. Próbuje więc ocalić budynek, a przy tym pozycję człowieka zawsze wiedzącego, czego potrzebują inni. Konfrontacja z deweloperem zmusza go do spojrzenia na własne życie poza recepcją, gdzie nie wystarczy właściwy klucz, dyskretna rozmowa ani perfekcyjnie przygotowany apartament.