O czym sobie nie mówimy (2026)

Carlo i Elisa są małżeństwem od dwudziestu lat, ale ich uporządkowane życie coraz wyraźniej przypomina układ podtrzymywany siłą przyzwyczajenia. On wykłada filozofię i od dawna nie potrafi powtórzyć sukcesu swojej jedynej książki. Ona pracuje jako ceniona dziennikarka, choć również przechodzi twórczy kryzys. Wspólna podróż do Tangeru ma wyrwać ich z rutyny. Towarzyszą im wieloletni przyjaciele, Paolo i Anna, oraz ich trzynastoletnia córka Vittoria. Szybko okazuje się, że druga para także przywiozła na wakacje pretensje, zmęczenie i problemy, o których wolałaby nie rozmawiać. Carlo ukrywa dodatkowo romans ze swoją studentką Blu. Młoda kobieta nie chce dłużej pozostawać sekretem i niespodziewanie pojawia się w Maroku, przedstawiając się całej grupie. Jej obecność uruchamia serię podejrzeń, drobnych kłamstw i źle odczytanych gestów. Vittoria obserwuje dorosłych uważniej, niż sądzą, a jej przywiązanie do Carlo nadaje kolejnym zdarzeniom niepokojący kierunek. Z pozoru zwyczajny urlop zamienia się w próbę utrzymania kilku związków jednocześnie. Każdy coś przemilcza, lecz cudze tajemnice okazują się łatwiejsze do zauważenia niż własne. Pobyt zostaje pokazany również z późniejszej perspektywy, gdy uczestnicy próbują odtworzyć przebieg wakacji. Ich wersje różnią się w szczegółach, a pozornie niewinne przemilczenia zaczynają układać się w znacznie groźniejszy obraz.