Księga pustyni (2026)

Czternastoletnia Sun zdobywa popularność dzięki książce o Hadarze, małym nomadzie zagubionym podczas burzy piaskowej. Według opowieści chłopiec zniknął w wieku dwóch lat, a na pustyni odnalazła go para strusi, która wychowała go z dala od ludzi. Sun znała tę historię od dziadka i traktowała ją jak niezwykłą rodzinną baśń. Sukces publikacji przynosi zaproszenie na Saharę, gdzie nastolatka ma spotkać czytelników oraz zobaczyć miejsca opisane w swoim tekście. Podróż szybko podważa jej przekonanie, że Hadara był wyłącznie wymyśloną postacią. Starsi mieszkańcy rozpoznają szczegóły zawarte w książce, a ślady prowadzą do wydarzeń, o których dziadek nigdy nie mówił wprost. Sun wyrusza w głąb pustyni z przewodnikami znającymi zwyczaje nomadów i zachowanie dzikich zwierząt. Wędrówkę utrudniają upał, zmieniające się wydmy oraz ludzie zainteresowani wykorzystaniem legendy dla własnych korzyści. Dziewczyna próbuje ustalić, czy zagubione dziecko mogło przeżyć i dlaczego jego los został ukryty przed światem. Poszukiwania zmuszają ją do porównania barwnej wersji napisanej dla czytelników z doświadczeniem osób, które naprawdę żyją na Saharze. Każdy nowy trop przybliża ją do tajemnicy łączącej rodzinne wspomnienia, stado strusi i chłopca wychowanego poza ludzką społecznością. Sahara zaczyna odpowiadać obrazami znanymi dotąd tylko z rodzinnych opowieści.